खराडीतील तुळजाभवानी चौकात गाण्याचा आवाज येत होता, तिथे थांबल्यावर मला एक छोटीशी मुलगी १० फूट उंचीच्या दोरीवर चालताना दिसली. क्षणभर विचार केला, पोटाची खळगी भरण्यासाठी काय काय करावे लागते. जीवाची पर्वा न करता फक्त एक वेळचे अन्न भेटावे यासाठी हे सर्व करावे लागते.
त्या मुलीला हे सुद्धा माहित नसेल आपण या जगात कशासाठी आलोय. शाळा तर सोडा खेळणे, फिरणे, बागडणे सुद्धा त्यांच्या जीवनातून हरपले. त्यांच्या जीवनाची पाटी कोरी आहे. "डिजिटल इंडिया" च्या जगात ही मुले "virtually" जीवन जगतात.
"आनंदी आनंद गडे, जिकडे तिकडे चोही कडे" असे बालकवी म्हणतात. 'खरंच आहे का?' असा प्रश्न पडतो.
स्थळ- खराडी, पुणे, दि.- ६/१०/२०१८, सकाळी ११ वाजता
